На русском: Десять рабочих лошадок и один художник
In italiano: Dieci cavalli da lavoro e un artista
În română: Zece cai de muncă și un artist
На српском: Deset radnih konja i jedan umetnik

Ten Workhorses and One Artist

By Hieromonk Tikhon, Chancellor of the Diocese of Pallini and Western Europe
Under the Omophorion of Bishop Philaretos of Pallini and Western Europe

It’s World Cup time. And since I know many of you have your eyes on the football at the moment. I would like to draw your attention to a spiritual parallel involving the so-called “beautiful game” and our Holy Diocese of Pallini and Western Europe as we approach our diocesan feast of the Holy and All-praised Apostles Peter and Paul.

Leading up to the 1986 World Cup, the historically successful Argentinian team was in an unusual place. They had Diego Maradona—a highly experienced, generational, aging superstar on an otherwise highly inexperienced but hard-working squad. To succeed with such an unusual imbalance in experience, the brilliant Argentine coach, Carlos Bilardo, formulated a brand new strategy:

Utilising a new 3-5-2 formation, and a gameplan called “Ten Workhorses and One Artist,” Argentina’s job became simple: Let everyone who wasn’t named Maradona have three simple tasks: 1) defend the goal, 2) win the ball, 3) pass the ball to Maradona as quickly as possible and at all costs. Maradona’s job, on the other hand was extremely difficult: Receive the ball in his own half or at the midway line, sprint up the field with it—literally single-handedly taking on the entire opposing team’s defense—before scoring a brilliant goal or passing to an open teammate for an easy finish, all while being physically hacked, mauled, and grabbed by the entire opposing team who knew that if they simply broke down Maradona enough, Argentina had no chance of winning (Maradona was fouled more than any player in World Cup history in that ’86 tournament). Maradona did this for 90 minutes, every game, totally physically exhausting himself. Meanwhile, his teammates had the simplest jobs in football history. I’m sure this was not the tactic Coach Bilardo wanted to use, but it simply was the most efficient way to succeed with the team he had.

And did it succeed? Yes. The 1986 Argentina side became perhaps the least overall talented team in World Cup history to win the tournament. Maradona was the “artist,” but there was no difference between the championship medal awarded to him and those of his teammates. It was a team victory, and all coaches and players were champions.

Did all those Argentinan players consent to playing in such a system? No. One couldn’t handle it. Daniel Passarella, a highly experienced defender who had captained Argentina to a World Cup title eight years earlier refused to accept such a simple role or allow the team to revolve around Diego. He openly insulted Maradona in team meetings and tried to divide the locker room. But the agitator failed spectacularly: Just as the tournament was kicking off, Passarella was struck down by a severe stomach infection and a freak muscle tear. He was forced to watch the entire 1986 World Cup from a hospital bed and the sidelines, as the gameplan he condemned led Maradona and his teammates to victory. He did not play a single second of the tournament, watching Maradona win the player of the tournament award wearing his old captain’s armband. In ’86, Passarella was what the young people of my generation called an “epic failure.”

The success of Maradona in 1986 was not merely personal. It was intrinsically tied to his teammates, his coach, and his nation: Every goal he scored was a goal for his team and nation. Every victory he secured was a victory for his team and nation. As they say in Greece, “the pot that holds the plant gets watered too.”

I think that for us, Argentina (which means land of silver, which in turn represents purity) represents our diocese—a spiritual land of purity owing to the doctrines of pure Orthodox teaching flowing from our bishop.

Our ten workshorses are the ten ordained priests under the omophorion of our experienced Diego, i.e., our ruling bishop (“Diego” derives from the Greek word “didache,” meaning “teaching”). This year is His Grace’s 42nd year in a cassock. This number is greater than the combined total of the years of pastoral experience between the ten of us during our times as clergymen in the True Orthodox Church. What have any of us got that compares with His Grace’s experience?

The goals scored by the Argentinian team—the balls placed in the back of the net, represent well-developed souls who have been caught in the net of baptism after being carefully brought along the field of spiritual development: Souls ready to bear fruits in the spiritual life as members of the True Church.

The three simple jobs of the workhorses are the three simple jobs of all of us priests: 1) Defend the goal, i.e., tend the flock and mission assigned to each of us, 2) capture the ball, i.e., invite new souls to the Church through blessed (i.e. not self-willed) missionary work, and 3) at all costs and as soon as possible get the ball to Maradona, i.e., at all costs and as soon as possible present those new souls to the bishop to decide how they should be best nurtured and developed.

Maradona was the one who knew how to not give the ball up while moving it down the field—few could dispossess him—and our bishop is the one who knows how to protect and nurture new souls better than any of us, and most importantly, who makes the time to do this for every single person who asks. If you disagree with me, I invite you to embarass yourself by comparing your own feeble experience to the bishop’s.

And in general, this is where I see us clergymen failing: We don’t want the unglamourous, often boring, hard, thankless work of establishing our missions, and looking after the flocks entrusted to us. Rather, we want the renown of missionary work, and the supposed glory of carrying new souls to the goal of reception into the Church all by ourselves. Is it a surprise that hardly a single soul “developed” away from His Grace is currently with us? We’re still waiting for that first success story…

We fail because we don’t have the humility to let the willing and experienced archpastor be responsible for the formation of souls instead of ourselves. We’d rather score one individual goal than get a hundred easy assists—economical madness.

When you commune with the Mother of God, Who does She lead you to? Christ. When you commune with the saints, Who do they unfailingly lead you to? Christ? Who in creation loves Christ most of all? His All-pure Mother and His saints. When a clergyman leads a new soul to his bishop—his living icon of Christ—who does he imitate? The saints. When he does this, Who does he show his love and respect for? Christ, Who chose this archpastor for the purpose of forming souls, among other blessed duties.

I can’t help but link these thoughts with the tremendous haul of fish from the Gospel. And by chance, this was the very part of the Gospel which was revealed at the time the Holy Gospel was placed over Bishop Philaretos’ head at the moment of His Grace’s ordination to the episcopate.

After these things Jesus manifested Himself again to the disciples at the Sea of Tiberias; and He manifested Himself thus: There were together Simon Peter, and Thomas who is called Didymos, and Nathanael, the one from Cana of Galilee, and the sons of Zebedee, and two others of His disciples. Simon Peter saith to them, “I am going fishing.” They say to him, “We also are coming with thee.” They went forth and embarked into the ship straightway; and during that night they caught nothing. But it having become already early morning, Jesus stood on the seashore; nevertheless the disciples knew not that it was Jesus. Then Jesus saith to them, “Little children, ye do not have any fish, do ye?” They answered Him, “No.” And He said to them, “Cast the net to the right side of the ship, and ye shall find.” They cast therefore, and were no longer able to draw it because of the multitude of the fish. Then that disciple whom Jesus loved saith to Peter, “It is the Lord.” Therefore after Simon Peter heard that “it is the Lord,” he girded himself with his upper garment (for he was naked), and cast himself into the sea. But the other disciples came in the small ship (for they were not far from the land, but about two hundred cubits), dragging the net of fish. Then when they went up to the land, they saw a fire of coals lying, and a fish lying on it, and bread. Jesus saith to them, “Bring of the fish which ye now caught.” Simon Peter went up and drew the net to the land, full of large fish, a hundred and fifty-three; and though there were so many, the net was not torn. Jesus saith to them, “Come and breakfast.” And none of the disciples dared to question Him, “Who art Thou?”—knowing that it was the Lord. Jesus then cometh and taketh the bread, and giveth to them, and the fish in like manner. — John 21:1-13

Peter and the Apostles with him who chose to fish of their own volition represent priests who try to develop new souls and capture them in the net of baptism before developing the skills and experience to do this by themselves. Their empty nets after hours of labour through the night represent the fruitlessness of such labour.

Christ’s comments to His apostles, calling them “little children,” and pointing out their lack of success, represents the immaturity and vanity of vainglorious pastoral works, which never escape the attention of their bishop.

The response of the Apostles, “No,” represents confession to your bishop of having undertaking fruitless pastoral works without a blessing—a humble act which is immediately rewarded by Christ with an instruction to do archpastor-chosen (rather than self-chosen) pastoral works with a blessing, according to His own instruction. Christ’s position on the beach, and his verbal instructions represents the necessity for a bishop to know about his priest’s works and guide them for their works to succeed.

The single net holding all the fish represents the shared victory of a bishop and his priest in saving a soul—a victory which is accounted to both. The multitude of the fish represents the spiritual bounty produced by priests who work for their bishop rather than themselves. The untorn net represents the eternal, unstealable rewards of both the priest and his bishop who work diligently together as servant and master. The fish that can’t escape the net represent well-nurtured souls who do not fail after baptism, thanks to their skilled formation and development. The emptying out of the fish on the land represent the bringing of new souls from priests to their bishop.

The word of St. John to St. Peter: “It is the Lord,” represents the knowledge of God (the Theologian) birthed by knowledge of our own sins (“No”), instructing zeal (Peter) to do as our bishop says, and that to do this is to do as Christ says. The disciples knowing that the Man on the beach was the Lord, represents the pastor’s soul who has come to the awareness that though he physically sees and and hears his bishop, he spiritually serves Christ.

The fish and the bread offered to the Apostles represents the promise of God’s providence (bread) to His priests who obey Him, and His promise to provide strengthening and comforting in times of need to his faithful pastors (fish representing the highest allowance in periods of fasting).

Peter clothing his naked body and jumping into the sea represents the wrapping of the pastor’s soul in the virtue of obedience, which allows him to swim in spiritual waters without drowning, moving towards the heavenly haven (the beach), and the reward of his labours (eternal enjoyment of Christ and the fruits attained in his life) which await him when he reaches the shore (i.e. the end of this earthly sojourn).

God grant me knowledge of my sins, a desire to confess, and to be made worthy to do fruitful works before my finite time is up!

Hoping that all of our diocese’s priests, including myself, learn to love being workhorses before we can approach being artists.

And wishing that all True Orthodox Christians may know, love and serve their bishops, and in this way, know, love and serve Christ.

Wishing everyone many years for the feast of our diocesan protectors, the Holy Chiefs of the Apostles Peter and Paul!

---

Десять рабочих лошадок и один художник

Иеромонах Тихон, канцлер Паллинийской и Западноевропейской епархии
Под омофором епископа Филарета Паллинийского и Западноевропейского

Сейчас время Чемпионата мира. И поскольку я знаю, что многие из вас сейчас прикованы к футболу, я хотел бы обратить ваше внимание на духовную параллель, связанную с так называемой «красивой игрой» и с нашей святой Паллинийской и Западноевропейской епархией по мере того, как мы приближаемся к нашему епархиальному празднику святых всехвальных первоверховных апостолов Петра и Павла.

В преддверии Чемпионата мира 1986 года исторически успешная аргентинская сборная оказалась в необычном положении. У них был Диего Марадона — сверхопытная, эпохальная, стареющая суперзвезда в составе в целом весьма неопытной, но трудолюбивой команды. Чтобы добиться успеха при таком необычном дисбалансе в опыте, гениальный аргентинский тренер Карлос Билардо разработал совершенно новую стратегию:

Используя новую тактическую схему 3-5-2 и план на игру под названием «Десять рабочих лошадок и один художник», задача Аргентины стала простой: все, кого не зовут Марадоной, должны были выполнять три простые задачи: 1) защищать ворота, 2) отбирать мяч, 3) как можно быстрее и любой ценой отдавать мяч Марадоне. Задача же Марадоны была чрезвычайно трудной: принять мяч на своей половине или у центральной линии, устремиться с ним вперед — в буквальном смысле в одиночку обыгрывая всю защиту соперника, — после чего либо забить великолепный гол, либо отдать пас открытому партнеру для легкого завершения, и все это в то время, как его физически бьют, молотят и хватают игроки соперника, знавшие, что, если им удастся достаточно измочалить Марадону, у Аргентины не будет шансов победить (на Марадоне нарушали правила чаще, чем на любом другом игроке в истории чемпионатов мира на том турнире 1986 года). Марадона делал это все 90 минут, каждую игру, полностью истощая себя физически. Тем временем у его товарищей по команде были самые простые задачи в истории футбола. Уверен, что тренер Билардо не хотел применять такую тактику, но это был просто самый эффективный способ добиться успеха с той командой, которая у него была.

И удалось ли это? Да. Аргентинская сборная 1986 года стала, вероятно, наименее талантливой в целом командой в истории чемпионатов мира, которой удалось выиграть турнир. Марадона был «художником», но золотая медаль, врученная ему, ничем не отличалась от медалей его товарищей. Это была командная победа, и все тренеры и игроки стали чемпионами.

Все ли аргентинские игроки согласились играть в такой системе? Нет. Один не смог этого вынести. Даниэль Пассарелла, опытнейший защитник, который восьмью годами ранее привел Аргентину к званию чемпионов мира в качестве капитана, отказался принять столь простую роль и позволить команде вращаться вокруг Диего. Он открыто оскорблял Марадону на командных собраниях и пытался расколоть раздевалку. Но возмутитель потерпел сокрушительный провал: как раз когда турнир стартовал, Пассареллу сразила тяжелая желудочная инфекция и нелепый разрыв мышцы. Он был вынужден наблюдать весь Чемпионат мира 1986 года с больничной койки и со скамейки запасных, в то время как план, который он осуждал, привел Марадону и его товарищей к победе. Он не сыграл ни одной секунды на турнире, наблюдая, как Марадона получает награду лучшему игроку турнира, нося его старую капитанскую повязку. В 1986 году Пассарелла был тем, что молодежь моего поколения называла «эпическим провалом».

Успех Марадоны в 1986 году не был лишь личным. Он был неразрывно связан с его товарищами, тренером и нацией: каждый забитый им гол был голом за команду и страну. Каждая добытая им победа была победой для команды и страны. Как говорят в Греции: «и горшок, в котором растет растение, тоже поливают».

Я думаю, что для нас Аргентина (что означает «земля серебра», которое, в свою очередь, символизирует чистоту) представляет нашу епархию — духовную землю чистоты благодаря учению чистого Православия, исходящему от нашего епископа.

Десять наших рабочих лошадок — это десять рукоположенных священников под омофором нашего опытного Диего, то есть нашего правящего архиерея (имя «Диего» происходит от греческого слова «дидахи», что значит «учение»). В этом году исполняется 42-й год пребывания Его Преосвященства в рясе. Это число больше, чем общая сумма лет пастырского опыта нас десятерых, проведенных нами в сане священнослужителей Истинно-Православной Церкви. Что у кого-либо из нас есть такого, что сравнилось бы с опытом Его Преосвященства?

Голы, забитые аргентинской командой, — мячи, оказавшиеся в сетке ворот, — олицетворяют хорошо развитые души, которые были уловлены в сеть крещения после того, как их бережно провели по полю духовного развития: души, готовые принести плоды в духовной жизни как члены Истинной Церкви.

Три простые задачи рабочих лошадок — это три простые задачи всех нас, священников: 1) защищать ворота, то есть заботиться о пастве и о миссии, вверенной каждому из нас, 2) отбирать мяч, то есть приглашать новые души в Церковь через благословенное (а не самовольное) миссионерство, и 3) любой ценой и как можно быстрее отдавать мяч Марадоне, то есть любой ценой и как можно быстрее представлять эти новые души епископу, чтобы он решал, как их наилучшим образом окормлять и развивать.

Марадона умел не терять мяч, двигаясь с ним по полю, — мало кто мог его обезмячить, — а наш архиерей умеет защищать и окормлять новые души лучше любого из нас и, что самое главное, находит время делать это для каждого, кто просит. Если вы со мной не согласны, предлагаю вам опозориться, сравнив свой жалкий опыт с опытом архиерея.

И в целом именно в этом, как мне видится, мы, священнослужители, терпим неудачу: мы не хотим неказистой, часто скучной, тяжелой, неблагодарной работы по устроению наших миссий и попечению о вверенных нам паствах. Вместо этого мы хотим славы миссионерства и мнимой почести — самим доводить новые души до врат Церкви. Стоит ли удивляться, что почти ни одна душа, «развитая» вдали от Его Преосвященства, сегодня не с нами? Мы все еще ждем первого такого успешного примера…

Мы терпим неудачу, потому что у нас нет смирения позволить желающему и опытному архипастырю заниматься формированием душ вместо нас самих. Мы скорее предпочтем забить один личный гол, чем получить сто легких голевых передач — хозяйственное безумие.

Когда вы общаетесь с Божией Матерью, к Кому Она вас ведет? Ко Христу. Когда вы общаетесь со святыми, к Кому они неизменно вас ведут? Ко Христу. Кто во всем творении любит Христа больше всех? Его Пречистая Матерь и Его святые. Когда священнослужитель приводит новую душу к своему епископу — живой иконе Христа, — кому он подражает? Святым. Поступая так, к Кому он проявляет любовь и почтение? Ко Христу, Который избрал этого архипастыря для созидания душ, помимо прочих его благословенных обязанностей.

Я не могу не связать эти мысли с чудесным уловом рыбы из Евангелия. И, по случайности, именно это место Евангелия открылось в тот момент, когда Святое Евангелие возлагали на главу епископа Филарета при его хиротонии во епископа.

После того опять явился Иисус ученикам Своим при море Тивериадском. Явился же так: были вместе Симон Петр, и Фома, называемый Близнец, и Нафанаил из Каны Галилейской, и сыновья Зеведеевы, и двое других из учеников Его. Симон Петр говорит им: иду ловить рыбу. Говорят ему: идем и мы с тобою. Пошли и тотчас вошли в лодку, и не поймали в ту ночь ничего. А когда уже настало утро, Иисус стоял на берегу; но ученики не узнали, что это Иисус. Иисус говорит им: дети! есть ли у вас какая пища? Они отвечали Ему: нет. Он же сказал им: закиньте сеть по правую сторону лодки, и поймаете. Они закинули, и уже не могли вытащить сети от множества рыбы. Тогда ученик, которого любил Иисус, говорит Петру: это Господь. Симон же Петр, услышав, что это Господь, опоясался одеждою, — ибо он был наг, — и бросился в море. А другие ученики приплыли в лодке, — ибо недалеко были от земли, локтей около двухсот, — таща сеть с рыбою. Когда же вышли на землю, видят разложенный огонь и на нем лежащую рыбу и хлеб. Иисус говорит им: принесите рыбы, которую вы теперь поймали. Симон Петр пошел и вытащил на землю сеть, наполненную большими рыбами, которых было сто пятьдесят три; и при таком множестве не прорвалась сеть. Иисус говорит им: придите, обедайте. Из учеников же никто не смел спросить Его: кто Ты? — зная, что это Господь. Иисус приходит, берет хлеб и дает им, также и рыбу. (Ин. 21:1-13)

Петр и апостолы с ним, решившие ловить рыбу по собственной воле, представляют священников, пытающихся приводить новые души и уловлять их в сеть крещения, прежде чем стяжать умение и опыт делать это самостоятельно. Их пустые сети после часов ночного труда символизируют бесплодность таких усилий.

Слова Христа, обращенные к апостолам, когда Он называет их «дети» и указывает на отсутствие у них улова, символизируют незрелость и суетность тщеславных пастырских трудов, которые никогда не ускользают от внимания их епископа.

Ответ апостолов: «Нет» — означает исповедание перед своим епископом того, что вы предприняли бесплодные пастырские труды без благословения, — смиренный поступок, который тотчас вознаграждается Христом повелением совершать пастырские дела, избранные архипастырем (а не самовольно), по Его собственному указанию. Положение Христа на берегу и Его словесные наставления означают необходимость того, чтобы епископ знал о делах священника и руководил ими, дабы они имели успех.

Единая сеть, вмещающая всю рыбу, означает общую победу епископа и священника в деле спасения души — победу, вменяемую обоим. Множество рыбы — это духовное изобилие, приносимое священниками, которые трудятся для своего архиерея, а не ради себя. Неразорвавшаяся сеть означает вечную, непохищаемую награду как священника, так и его архиерея, которые усердно трудятся вместе как слуга и господин. Рыба, которая не может ускользнуть из сети, означает хорошо окормленные души, не отпадающие после крещения благодаря их искусному воспитанию и развитию. Извлечение рыбы на сушу означает доставку новых душ от священников к их епископу.

Слово святого Иоанна к святому Петру: «это Господь» — означает ведение Бога (Богослова), рождаемое познанием собственных грехов («нет»), которое побуждает ревность (Петра) исполнять то, что говорит наш епископ, и что поступать так — значит исполнять то, что говорит Христос. Знание учеников, что Человек на берегу — это Господь, означает душу пастыря, осознавшего, что, хотя он телесно видит и слышит своего епископа, духовно он служит Христу.

Рыба и хлеб, предложенные апостолам, означают обетование Божьего промысла (хлеб) Его священникам, послушным Ему, и Его обещание подавать укрепление и утешение во времена нужды верным пастырям (рыба означает высшую меру послабления в постные дни).

То, что Петр прикрыл свою наготу и бросился в море, означает облечение души пастыря в добродетель послушания, которая позволяет ему плыть в духовных водах, не утопая, направляясь к небесной пристани (берегу) и к награде за его труды (вечному наслаждению Христом и плодами, достигнутыми в его жизни), ожидающей его, когда он достигнет берега (т. е. окончания земного странствия).

Да дарует мне Бог познание моих грехов, желание исповедовать их и сподобиться принести плодотворные дела, пока не истекло мое ограниченное время!

Я надеюсь, что все священники нашей епархии, включая меня самого, научатся любить быть рабочими лошадками, прежде чем пытаться стать художниками.

И я желаю, чтобы все истинно-православные христиане знали, любили и служили своим епископам, и этим знали, любили и служили Христу.

Поздравляю всех с праздником наших епархиальных покровителей, святых первоверховных апостолов Петра и Павла, и желаю всем многая и благая лета!

---

Dieci cavalli da lavoro e un artista

Dello ieromonaco Tichon, cancelliere della Diocesi di Pallini e dell’Europa Occidentale
Sotto l’omoforio del Vescovo Filareto di Pallini e dell’Europa Occidentale

È tempo di Mondiali. E poiché so che molti di voi in questo momento hanno gli occhi puntati sul calcio, vorrei attirare la vostra attenzione su un parallelo spirituale che riguarda il cosiddetto “gioco bello” e la nostra Santa Diocesi di Pallini e dell’Europa Occidentale, mentre ci avviciniamo alla festa diocesana dei Santi e gloriosissimi Apostoli Pietro e Paolo.

Alla vigilia del Campionato Mondiale del 1986, la squadra argentina, storicamente vincente, si trovava in una situazione inusuale. Aveva Diego Maradona — un fuoriclasse di grandissima esperienza, un talento generazionale ormai avanti con l’età, in una squadra per il resto molto inesperta ma gran lavoratrice. Per avere successo nonostante uno squilibrio di esperienza così insolito, il geniale allenatore argentino Carlos Bilardo elaborò una strategia completamente nuova:

Adottando un modulo 3-5-2 e un piano di gioco chiamato “Dieci cavalli da lavoro e un artista”, il compito dell’Argentina diventò semplice: tutti coloro che non si chiamavano Maradona avevano tre semplici compiti: 1) difendere la porta, 2) conquistare il pallone, 3) passare il pallone a Maradona il più rapidamente possibile e a ogni costo. Il compito di Maradona, invece, era estremamente difficile: ricevere il pallone nella propria metà campo o sulla linea mediana, scattare palla al piede — affrontando letteralmente da solo tutta la difesa avversaria — per poi segnare un gol geniale o passare a un compagno smarcato per un facile tocco finale, il tutto mentre veniva fisicamente falciato, strattonato e afferrato dall’intera squadra avversaria che sapeva che, se fossero riusciti a mettere fuori uso Maradona, l’Argentina non avrebbe avuto nessuna possibilità di vincere (Maradona subì più falli di qualsiasi altro giocatore nella storia dei Mondiali in quel torneo dell’86). Maradona faceva questo per 90 minuti, ogni partita, esaurendosi fisicamente del tutto. I suoi compagni di squadra, intanto, avevano i compiti più semplici della storia del calcio. Sono sicuro che non fosse questa la tecnica che l’allenatore Bilardo avrebbe voluto usare, ma era semplicemente il modo più efficace per vincere con la squadra che aveva a disposizione.

E ci riuscì? Sì. L’Argentina del 1986 diventò forse la squadra meno talentuosa nella storia dei Mondiali a vincere il torneo. Maradona era l’“artista”, ma non c’era alcuna differenza tra la medaglia di campione assegnata a lui e quelle dei suoi compagni. Fu una vittoria di squadra, e tutti gli allenatori e i giocatori furono campioni.

Tutti quei calciatori argentini accettarono di giocare in un sistema del genere? No. Uno non riuscì a sopportarlo. Daniel Passarella, difensore di grande esperienza che otto anni prima aveva portato l’Argentina al titolo mondiale in veste di capitano, rifiutò di accettare un ruolo tanto semplice e di permettere che la squadra ruotasse attorno a Diego. Insultò apertamente Maradona durante le riunioni tecniche e cercò di dividere lo spogliatoio. Ma l’agitatore fallì in modo spettacolare: proprio mentre il torneo iniziava, Passarella fu colpito da una grave infezione gastrica e da uno strappo muscolare anomalo. Fu costretto a guardare tutto il Mondiale del 1986 da un letto d’ospedale e dalla panchina, mentre il piano di gioco che aveva condannato portava Maradona e i suoi compagni alla vittoria. Non giocò nemmeno un secondo del torneo, vedendo Maradona ricevere il premio come miglior giocatore del torneo indossando la sua vecchia fascia da capitano. Nell’86, Passarella fu quello che i giovani della mia generazione chiamavano un “fallimento epico”.

Il successo di Maradona nel 1986 non fu soltanto personale. Fu intrinsecamente legato ai suoi compagni, al suo allenatore e alla sua nazione: ogni gol che segnò fu un gol per la sua squadra e per la sua nazione. Ogni vittoria che ottenne fu una vittoria per la sua squadra e per la sua nazione. Come si dice in Grecia, “si innaffia anche il vaso che contiene la pianta”.

Penso che per noi l’Argentina (che significa terra dell’argento, che a sua volta rappresenta la purezza) rappresenti la nostra diocesi — una terra spirituale di purezza grazie alle dottrine del puro insegnamento ortodosso che sgorgano dal nostro vescovo.

I nostri dieci cavalli da lavoro sono i dieci sacerdoti ordinati sotto l’omoforio del nostro esperto Diego, cioè del nostro vescovo regnante (“Diego” deriva dalla parola greca “didaché”, che significa “insegnamento”). Quest’anno ricorre il 42° anno di Sua Grazia nella tonaca. Questo numero è maggiore della somma totale degli anni di esperienza pastorale di noi dieci, come chierici nella Chiesa Ortodossa Verace. Che cosa ha qualcuno di noi che possa reggere il confronto con l’esperienza di Sua Grazia?

I gol segnati dalla squadra argentina — i palloni messi in fondo alla rete — rappresentano le anime ben formate che sono state prese nella rete del battesimo dopo essere state condotte con cura lungo il campo dello sviluppo spirituale: anime pronte a portare frutti nella vita spirituale come membri della Vera Chiesa.

I tre semplici compiti dei cavalli da lavoro sono i tre semplici compiti di tutti noi sacerdoti: 1) difendere la porta, cioè custodire il gregge e la missione assegnata a ciascuno di noi, 2) conquistare il pallone, cioè invitare nuove anime alla Chiesa attraverso un’opera missionaria benedetta (e non frutto di volontà propria), e 3) a ogni costo e il prima possibile passare il pallone a Maradona, cioè a ogni costo e il prima possibile presentare quelle nuove anime al vescovo affinché decida come debbano essere meglio nutrite e fatte crescere.

Maradona era colui che sapeva come non perdere il pallone mentre lo portava in avanti — in pochi riuscivano a toglierglielo — e il nostro vescovo è colui che sa proteggere e nutrire le nuove anime meglio di chiunque di noi e, cosa più importante, che trova il tempo di farlo per ogni singola persona che lo chiede. Se non siete d’accordo con me, vi invito a rendervi ridicoli paragonando la vostra debole esperienza a quella del vescovo.

E in generale, è qui che vedo noi chierici fallire: non vogliamo il lavoro poco appariscente, spesso noioso, duro e ingrato di fondare le nostre missioni e di prenderci cura dei greggi a noi affidati. Preferiamo piuttosto la fama del lavoro missionario e la presunta gloria di condurre nuove anime fino alla porta di ingresso nella Chiesa da soli. C’è da stupirsi che quasi nessuna anima “sviluppata” lontano da Sua Grazia sia oggi con noi? Aspettiamo ancora quel primo caso di successo…

Falliamo perché non abbiamo l’umiltà di lasciare che l’arcipastore volenteroso ed esperto sia responsabile della formazione delle anime invece che noi stessi. Preferiremmo segnare un gol individuale piuttosto che ottenere cento assist facili — una follia economica.

Quando comunicate con la Madre di Dio, a Chi vi conduce? A Cristo. Quando comunicate con i santi, a Chi immancabilmente vi conducono? A Cristo. Chi nella creazione ama Cristo più di tutti? La Sua Madre Purissima e i Suoi santi. Quando un chierico conduce una nuova anima al suo vescovo — la sua icona vivente di Cristo — chi imita? I santi. Quando fa questo, verso Chi mostra il suo amore e il suo rispetto? Verso Cristo, Che ha scelto questo arcipastore proprio per formare le anime, tra gli altri suoi benedetti doveri.

Non posso fare a meno di collegare questi pensieri alla straordinaria pesca miracolosa del Vangelo. E per caso, fu proprio questa la parte del Vangelo che si aprì quando il Santo Vangelo fu posto sul capo del Vescovo Filareto al momento della sua consacrazione all’episcopato.

Dopo queste cose, Gesù si manifestò di nuovo ai discepoli sul mare di Tiberiade; e si manifestò in questo modo. Si trovavano insieme Simon Pietro, Tommaso detto Didimo, Natanaèle di Cana di Galilea, i figli di Zebedèo e due altri dei suoi discepoli. Simon Pietro disse loro: «Io vado a pescare». Gli dissero: «Veniamo anche noi con te». Uscirono e salirono subito sulla barca; ma quella notte non presero nulla. Quando già si era fatto mattino, Gesù si presentò sulla riva; i discepoli però non sapevano che era Gesù. Gesù disse loro: «Figlioli, non avete nulla da mangiare?». Gli risposero: «No». Ed egli disse loro: «Gettate la rete dal lato destro della barca e ne troverete». La gettarono dunque e non potevano più tirarla su per la gran quantità di pesci. Allora il discepolo che Gesù amava disse a Pietro: «È il Signore!». Simon Pietro, udito che era il Signore, si cinse la veste (perché era nudo) e si gettò in mare. Gli altri discepoli vennero con la barca (non erano infatti lontani da terra, ma circa duecento cubiti), trascinando la rete con i pesci. Scesi a terra, videro un fuoco di carboni con sopra del pesce e del pane. Gesù disse loro: «Portate dei pesci che avete preso ora». Simon Pietro salì nella barca e tirò a terra la rete, piena di grossi pesci: centocinquantatré; e benché fossero tanti, la rete non si squarciò. Gesù disse loro: «Venite e mangiate». E nessuno dei discepoli osava domandargli: «Chi sei?», perché sapevano che era il Signore. Allora Gesù venne, prese il pane e lo diede loro, e così pure il pesce. — Giovanni 21,1-13

Pietro e gli Apostoli che erano con lui e che scelsero di pescare di propria volontà rappresentano i sacerdoti che cercano di formare nuove anime e di prenderle nella rete del battesimo prima di aver sviluppato le capacità e l’esperienza per farlo da sé. Le loro reti vuote dopo ore di fatica nella notte rappresentano l’infruttuosità di tale lavoro.

Il commento di Cristo ai Suoi apostoli, chiamandoli «figlioli» e facendo notare la loro mancanza di successo, rappresenta l’immaturità e la vanità delle opere pastorali vanagloriose, che mai sfuggono all’attenzione del loro vescovo.

La risposta degli Apostoli, «No», rappresenta la confessione al proprio vescovo di aver intrapreso opere pastorali infruttuose senza benedizione — un atto di umiltà che viene subito ricompensato da Cristo con l’istruzione di compiere opere pastorali scelte dall’arcipastore (e non di propria iniziativa), con benedizione, secondo la Sua propria indicazione. La posizione di Cristo sulla riva e le Sue istruzioni verbali rappresentano la necessità che il vescovo conosca le opere del sacerdote e le guidi, affinché abbiano successo.

L’unica rete che tiene tutti i pesci rappresenta la vittoria condivisa del vescovo e del sacerdote nel salvare un’anima — vittoria che è attribuita a entrambi. La moltitudine di pesci rappresenta l’abbondanza spirituale prodotta dai sacerdoti che lavorano per il loro vescovo anziché per se stessi. La rete non squarciata rappresenta la ricompensa eterna e non rubabile sia del sacerdote sia del suo vescovo, che lavorano diligentemente insieme come servo e padrone. I pesci che non possono scappare dalla rete rappresentano le anime ben nutrite che non cadono dopo il battesimo, grazie alla loro abile formazione e sviluppo. Il versare i pesci sulla terra rappresenta il portare le nuove anime dai sacerdoti al loro vescovo.

La parola di San Giovanni a San Pietro: «È il Signore», rappresenta la conoscenza di Dio (il Teologo) generata dalla conoscenza dei propri peccati («No»), che istruisce lo zelo (Pietro) a fare ciò che dice il nostro vescovo, e che fare questo è fare ciò che dice Cristo. Il fatto che i discepoli sapessero che l’Uomo sulla riva era il Signore rappresenta l’anima del pastore che è giunta alla consapevolezza che, benché veda e ascolti fisicamente il suo vescovo, spiritualmente serve Cristo.

Il pesce e il pane offerti agli Apostoli rappresentano la promessa della provvidenza di Dio (il pane) per i Suoi sacerdoti che Gli obbediscono, e la Sua promessa di dare sostegno e conforto nei momenti di bisogno ai Suoi pastori fedeli (il pesce rappresenta il massimo alleggerimento nei periodi di digiuno).

Il rivestire di Pietro la sua nudità e il suo gettarsi in mare rappresenta il rivestire l’anima del pastore con la virtù dell’obbedienza, che gli permette di nuotare nelle acque spirituali senza annegare, procedendo verso il porto celeste (la riva) e verso la ricompensa delle sue fatiche (il godimento eterno di Cristo e dei frutti ottenuti nella sua vita) che lo attendono quando raggiungerà la riva (cioè la fine di questo pellegrinaggio terreno).

Dio mi conceda la conoscenza dei miei peccati, il desiderio di confessarli e di essere reso degno di compiere opere fruttuose prima che il mio tempo limitato giunga al termine!

Spero che tutti i sacerdoti della nostra diocesi, me compreso, imparino ad amare di essere cavalli da lavoro prima di poter aspirare a essere artisti.

E auguro che tutti i Cristiani Ortodossi Veraci conoscano, amino e servano i loro vescovi, e in questo modo conoscano, amino e servano Cristo.

A tutti auguro molti anni per la festa dei nostri protettori diocesani, i Santi Corifei Apostoli Pietro e Paolo.

---

Zece cai de muncă și un artist

Ieromonahul Tihon, cancelarul Episcopiei Palliniei și a Europei Occidentale
Sub omoforul Episcopului Filaret al Palliniei și al Europei Occidentale

E timpul Campionatului Mondial. Și fiindcă știu că mulți dintre voi sunteți acum cu ochii pe fotbal, aș dori să vă atrag atenția asupra unei paralele duhovnicești legate de așa-numitul „joc frumos” și de sfânta noastră Episcopie a Palliniei și a Europei Occidentale, pe măsură ce ne apropiem de hramul nostru eparhial al Sfinților, Slăviților și Întru tot Lăudaților Apostoli Petru și Pavel.

Înaintea Campionatului Mondial din 1986, echipa Argentinei, istoric plină de succese, se afla într-o situație neobișnuită. Îl aveau pe Diego Maradona – o supervedetă extrem de experimentată, a generației sale, aflată în declin, într-o echipă altfel foarte lipsită de experiență, dar muncitoare. Pentru a reuși cu un asemenea dezechilibru neobișnuit de experiență, genialul antrenor argentinian Carlos Bilardo a conceput o strategie cu totul nouă:

Folosind un sistem 3-5-2 și un plan de joc numit „Zece cai de muncă și un artist”, sarcina Argentinei a devenit simplă: toți cei care nu se numeau Maradona aveau trei sarcini simple: 1) să apere poarta, 2) să cucerească mingea, 3) să îi paseze mingea lui Maradona cât mai repede și cu orice preț. Sarcina lui Maradona, în schimb, era extrem de dificilă: să primească mingea în propria jumătate sau la linia de centru, să sprinteze cu ea pe teren – literalmente, de unul singur, driblând întreaga apărare adversă – și apoi fie să marcheze un gol genial, fie să paseze unui coechipier liber pentru o finalizare ușoară, și toate acestea în timp ce era faultat, izbit și tras de întreaga echipă adversă, care știa că, dacă îl puneau la pământ pe Maradona îndeajuns, Argentina nu avea nicio șansă să câștige (Maradona a fost faultat mai mult decât orice alt jucător din istoria Campionatului Mondial la acel turneu din ’86). Maradona făcea asta 90 de minute, la fiecare meci, epuizându-se fizic complet. Între timp, coechipierii săi aveau cele mai simple sarcini din istoria fotbalului. Sunt sigur că aceasta nu era tactica pe care antrenorul Bilardo dorea să o folosească, dar era pur și simplu cel mai eficient mod de a reuși cu echipa pe care o avea.

Și a reușit? Da. Echipa Argentinei din 1986 a devenit, probabil, echipa cu cel mai puțin talent per total din istoria Campionatelor Mondiale care a câștigat turneul. Maradona a fost „artistul”, dar medalia de campion primită de el nu se deosebea cu nimic de cele ale coechipierilor săi. A fost o victorie de echipă și toți antrenorii și jucătorii au fost campioni.

Au acceptat toți jucătorii argentinieni să joace într-un asemenea sistem? Nu. Unul nu a putut suporta. Daniel Passarella, un fundaș extrem de experimentat, care condusese Argentina la titlul mondial cu opt ani în urmă în calitate de căpitan, a refuzat să accepte un rol atât de simplu sau să lase echipa să graviteze în jurul lui Diego. L-a insultat deschis pe Maradona la ședințele echipei și a încercat să dezbine vestiarul. Însă agitatorul a eșuat spectaculos: exact când începea turneul, Passarella a fost lovit de o infecție gastrică severă și de o ruptură musculară neașteptată. A fost silit să urmărească întregul Campionat Mondial din 1986 de pe un pat de spital și de pe margine, în timp ce planul de joc pe care îl condamnase îi ducea pe Maradona și pe coechipierii săi la victorie. Nu a jucat nici măcar o secundă din turneu, văzându-l pe Maradona câștigând trofeul de cel mai bun jucător al turneului purtând banderola lui veche de căpitan. În ’86, Passarella a fost ceea ce tinerii din generația mea numeau un „eșec epic”.

Succesul lui Maradona din 1986 nu a fost doar personal. El a fost intrinsec legat de coechipierii săi, de antrenorul său și de națiunea sa: fiecare gol pe care l-a marcat a fost un gol pentru echipa și națiunea sa. Fiecare victorie pe care a obținut-o a fost o victorie pentru echipa și națiunea sa. Așa cum se spune în Grecia: „se udă și ghiveciul care ține planta”.

Cred că pentru noi, Argentina (care înseamnă „țara argintului”, care la rândul său simbolizează curăția) reprezintă eparhia noastră – un ținut duhovnicesc al curăției, datorită învățăturii curate ortodoxe ce izvorăște de la episcopul nostru.

Cei zece cai de muncă ai noștri sunt cei zece preoți hirotoniți sub omoforul experimentatului nostru Diego, adică al episcopului nostru eparhiot (numele „Diego” provine din cuvântul grecesc „didahi”, care înseamnă „învățătură”). Anul acesta se împlinesc 42 de ani de când Preasfinția Sa poartă rasa. Acest număr este mai mare decât suma anilor de experiență pastorală a noastră, a celor zece, de când suntem clerici în Biserica Ortodoxă Adevărată. Ce avem vreunul dintre noi care să se compare cu experiența Preasfinției Sale?

Golurile marcate de echipa Argentinei – mingile introduse în poartă – reprezintă suflete bine dezvoltate, care au fost prinse în mreaja botezului după ce au fost purtate cu grijă pe terenul dezvoltării duhovnicești: suflete gata să aducă roade în viața duhovnicească, ca mădulare ale Adevăratei Biserici.

Cele trei sarcini simple ale cailor de muncă sunt cele trei sarcini simple ale tuturor preoților noștri: 1) să apărăm poarta, adică să păstorim turma și misiunea încredințată fiecăruia, 2) să cucerim mingea, adică să invităm suflete noi la Biserică prin misiune binecuvântată (nu din voia proprie) și 3) să îi dăm mingea lui Maradona cu orice preț și cât mai repede, adică să prezentăm acele suflete noi episcopului cu orice preț și cât mai curând, pentru ca el să hotărască cum să fie cel mai bine hrănite și dezvoltate.

Maradona era cel care știa cum să nu piardă mingea în timp ce o ducea pe teren – puțini i-o puteau lua – iar episcopul nostru este cel care știe cum să ocrotească și să hrănească sufletele noi mai bine decât oricare dintre noi și, cel mai important, își face timp să facă aceasta pentru fiecare persoană care cere. Dacă nu sunteți de acord cu mine, vă invit să vă faceți de rușine comparând propria voastră experiență firavă cu cea a episcopului.

Și, în general, aici îi văd pe noi, clericii, eșuând: nu vrem munca lipsită de strălucire, adesea plictisitoare, grea și nerecunoscătoare de întemeiere a misiunilor noastre și de îngrijire a turmelor ce ne-au fost încredințate. Mai degrabă vrem renumele misionarismului și slava presupusă de a duce singuri suflete noi la poarta primirii în Biserică. Este o surpriză că aproape niciun suflet „dezvoltat” departe de Preasfinția Sa nu mai este astăzi cu noi? Încă așteptăm acea primă poveste de succes…

Eșuăm pentru că nu avem smerenia de a-l lăsa pe arhipăstorul doritor și experimentat să fie răspunzător de formarea sufletelor în locul nostru. Mai degrabă am vrea să marcăm un gol individual decât să obținem o sută de pase de gol ușoare – o nebunie iconomicească.

Când vorbiți cu Maica Domnului, la Cine vă conduce Ea? La Hristos. Când vorbiți cu sfinții, la Cine vă conduc ei fără greș? La Hristos. Cine din toată creația Îl iubește pe Hristos cel mai mult? Preacurata Sa Maică și sfinții Săi. Când un cleric aduce un suflet nou la episcopul său – icoana vie a lui Hristos – pe cine imită? Pe sfinți. Făcând aceasta, față de Cine își arată dragostea și respectul? Față de Hristos, Care l-a ales pe acest arhipăstor pentru a plăsmui suflete, între celelalte binecuvântate îndatoriri ale sale.

Nu pot să nu leg aceste gânduri de pescuirea minunată din Evanghelie. Și, din întâmplare, chiar această pericopă evanghelică s-a deschis în momentul în care Sfânta Evanghelie a fost așezată deasupra capului Episcopului Filaret la hirotonia Preasfinției Sale întru arhiereu.

După aceea, Iisus S-a arătat din nou ucenicilor la Marea Tiberiadei. S-a arătat aşa: Erau împreună Simon Petru, Toma cel numit Geamănul, Natanael din Cana Galileii, fiii lui Zevedeu şi alţi doi din ucenicii Lui. Simon Petru le-a zis: Mă duc să pescuiesc. Şi ei i-au zis: Mergem şi noi cu tine. Au ieşit şi s-au suit în corabie; şi în noaptea aceea n-au prins nimic. Făcându-se dimineaţă, Iisus a stat la ţărm; dar ucenicii n-au ştiut că este Iisus. Iisus le-a zis: Copii, aveţi ceva de mâncare? Ei I-au răspuns: Nu. Iar El le-a zis: Aruncaţi mreaja în partea dreaptă a corabiei şi veţi găsi. Au aruncat-o deci şi nu mai puteau s-o tragă de mulţimea peştilor. Atunci ucenicul pe care-l iubea Iisus i-a zis lui Petru: Domnul este! Auzind Simon Petru că este Domnul, şi-a încins haina (căci era dezbrăcat) şi s-a aruncat în mare. Iar ceilalţi ucenici au venit cu corabia, căci nu erau departe de ţărm, ci ca la două sute de coţi, trăgând mreaja cu peştii. Când au coborât pe uscat, au văzut un foc de cărbuni şi pe el un peşte şi pâine. Iisus le-a zis: Aduceţi din peştii pe care i-aţi prins acum. Simon Petru s-a suit în corabie şi a tras mreaja la pământ, plină de peşti mari: o sută cincizeci şi trei; şi, deşi erau atâţia, nu s-a rupt mreaja. Iisus le-a zis: Veniţi şi prânziţi! Şi niciunul din ucenici nu cuteza să-L întrebe: Cine eşti Tu? – fiindcă ştiau că este Domnul. Iisus a venit şi a luat pâinea şi le-a dat-o lor, şi de asemenea peştele. (Ioan 21:1-13)

Petru și apostolii care au ales să pescuiască de bunăvoie îi reprezintă pe preoții care încearcă să aducă suflete noi și să le prindă în mreaja botezului înainte de a dobândi priceperea și experiența de a face aceasta prin ei înșiși. Mrejele goale după ore de trudă în timpul nopții închipuie nerodnicia unei asemenea osteneli.

Cuvintele lui Hristos către apostoli, numindu-i „copii” și arătându-le că n-au prins nimic, reprezintă lipsa de maturitate și deșertăciunea lucrărilor pastorale pline de slavă deșartă, care niciodată nu scapă de atenția episcopului lor.

Răspunsul apostolilor, „Nu”, semnifică mărturisirea înaintea episcopului a faptului că ai întreprins osteneli pastorale neroditoare fără binecuvântare – un act smerit care este îndată răsplătit de Hristos cu porunca de a săvârși lucrări pastorale alese de arhipăstor (și nu de propria voie), după îndrumarea Lui. Faptul că Hristos stătea pe țărm și le dădea învățătură prin cuvânt arată nevoia ca episcopul să știe de lucrările preotului și să le călăuzească, pentru ca ele să aibă izbândă.

Singura mreajă care ține toți peștii reprezintă biruința comună a episcopului și a preotului în mântuirea unui suflet – biruință care se socotește amândurora. Mulțimea peștilor înfățișează belșugul duhovnicesc adus de preoții care lucrează pentru episcopul lor, nu pentru ei înșiși. Mreaja neruptă semnifică răsplata veșnică, nefurată, atât a preotului, cât și a episcopului său, care se ostenesc împreună cu osârdie, ca slugă și stăpân. Peștii care nu pot scăpa din mreajă sunt sufletele bine păstorite, care nu cad după botez, mulțumită formării și dezvoltării lor iscusite. Scoaterea peștilor pe uscat arată aducerea sufletelor noi de la preoți la episcopul lor.

Cuvântul Sfântului Ioan către Sfântul Petru: „Domnul este” semnifică cunoașterea lui Dumnezeu (a Teologului), născută din cunoașterea propriilor păcate („nu”), care îndeamnă râvna (Petru) să facă ceea ce spune episcopul nostru și că a face aceasta înseamnă a face ceea ce spune Hristos. Faptul că ucenicii știau că Omul de pe țărm este Domnul reprezintă sufletul păstorului care a ajuns la conștientizarea că, deși trupește își vede și aude episcopul, duhovnicește Îi slujește lui Hristos.

Peștele și pâinea oferite apostolilor înfățișează făgăduința purtării de grijă a lui Dumnezeu (pâinea) față de preoții care I se supun și promisiunea Lui de a le da întărire și mângâiere la vreme de nevoie credincioșilor păstori (peștele simbolizând cea mai înaltă dezlegare în zilele de post).

Faptul că Petru și-a acoperit goliciunea și s-a aruncat în mare înseamnă înveșmântarea sufletului păstorului în virtutea ascultării, care îi îngăduie să înoate în apele duhovnicești fără să se înece, îndreptându-se către limanul ceresc (țărmul) și către răsplata ostenelilor sale (dulceața veșnică a lui Hristos și roadele dobândite în viața sa), care îl așteaptă când va ajunge la țărm (adică la sfârșitul acestei călătorii pământești).

Dă-mi, Doamne, cunoașterea păcatelor mele, dorința de a le mărturisi și să mă învrednicesc a săvârși lucrări roditoare până ce mi se va sfârși vremea cea scurtă!

Nădăjduiesc că toți preoții eparhiei noastre, inclusiv eu, vom învăța să iubim a fi cai de muncă, mai înainte de a ne putea apropia de a fi artiști.

Și doresc ca toți creștinii ortodocși adevărați să-și cunoască, să-și iubească și să-și slujească episcopii și, în acest fel, să-L cunoască, să-L iubească și să-I slujească lui Hristos.

Urând tuturor „La mulți ani!” cu prilejul praznicului ocrotitorilor eparhiei noastre, Sfinții Corifei ai Apostolilor Petru și Pavel.

---

Deset radnih konja i jedan umetnik

Jeromonah Tihon, kancelar Episkopije Palinijske i Zapadnoevropske
Pod omoforom Episkopa Filareta Palinijskog i Zapadnoevropskog

Vreme je Svetskog prvenstva. I pošto znam da su mnogi od vas sada prikovani za fudbal, želeo bih da vam skrenem pažnju na duhovnu paralelu koja se tiče takozvane „najvažnije sporedne stvari na svetu“ i naše svete Episkopije Palinijske i Zapadnoevropske, u susret našoj eparhijskoj slavi Svetih svehvalnih prvovrhovnih Apostola Petra i Pavla.

Uoči Svetskog prvenstva 1986. godine, istorijski uspešna argentinska reprezentacija našla se u neobičnom položaju. Imali su Dijega Maradonu – izuzetno iskusnu, generacijsku, ostarelu superzvezdu u inače veoma neiskusnom, ali vrednom sastavu. Da bi uspeo sa tako neuobičajenom neravnotežom u iskustvu, genijalni argentinski trener Karlos Bilardo osmislio je potpuno novu strategiju:

Koristeći novu formaciju 3-5-2 i plan igre nazvan „Deset radnih konja i jedan umetnik“, zadatak Argentine postao je jednostavan: svi koji se ne zovu Maradona imali su tri jednostavna posla: 1) braniti gol, 2) osvojiti loptu, 3) dodati loptu Maradoni što je brže moguće i po svaku cenu. Maradonin je zadatak, s druge strane, bio krajnje težak: primiti loptu na svojoj polovini ili na centralnoj liniji, pojuriti napred s njom – doslovno sam savladavajući čitavu protivničku odbranu – a zatim ili postići briljantan gol ili dodati slobodnom saigraču za lagan završetak, sve dok ga fizički šutiraju, nasrću i hvataju igrači cele protivničke ekipe, koja je znala da, ako dovoljno izlome Maradonu, Argentina nema šanse da pobedi (Maradona je na tom prvenstvu ’86. fauliran više nego bilo koji igrač u istoriji svetskih prvenstava). Maradona je to radio 90 minuta, svaku utakmicu, potpuno se fizički iscrpljujući. U međuvremenu, njegovi saigrači imali su najjednostavnije zadatke u istoriji fudbala. Siguran sam da trener Bilardo nije želeo da primeni takvu taktiku, mas to je jednostavno bio najefikasniji način da uspe sa ekipom koju je imao.

I da li je uspelo? Jeste. Argentinska ekipa iz 1986. postala je, verovatno, najmanje talentovani tim u istoriji svetskih prvenstava koji je osvojio turnir. Maradona je bio „umetnik“, ali zlatna medalja dodeljena njemu ni po čemu se nije razlikovala od medalja njegovih saigrača. Bila je to timska pobeda, i svi treneri i igrači postali su šampioni.

Jesu li svi argentinski igrači pristali da igraju u takvom sistemu? Ne. Jedan to nije mogao da podnese. Danijel Pasarela, izuzetno iskusan defanzivac koji je osam godina ranije kao kapiten predvodio Argentinu do titule svetskog prvaka, odbio je da prihvati tako jednostavnu ulogu ili da dozvoli da se ekipa okreće oko Dijega. Otvoreno je vređao Maradonu na timskim sastancima i pokušao da podeli svlačionicu. Ali buntovnik je spektakularno propao: taman kada je turnir počinjao, Pasarelu je pogodila teška želudačna infekcija i bizaran mišićni rascep. Bio je primoran da čitavo Svetsko prvenstvo 1986. gleda iz bolničke postelje i sa klupe, dok je plan igre koji je osudio vodio Maradonu i njegove saigrače do pobede. Na turniru nije odigrao ni jedan jedini sekund, gledajući Maradonu kako prima nagradu za najboljeg igrača turnira noseći njegovu staru kapetansku traku. Godine ’86. Pasarela je bio ono što su mladi moje generacije zvali „epski promašaj“.

Uspeh Maradone 1986. nije bio samo lični. Bio je unutrašnje vezan za njegove saigrače, trenera i naciju: svaki gol koji je postegao bio je gol za njegov tim i naciju. Svaka pobeda koju je obezbedio bila je pobeda za njegov tim i naciju. Kako kažu u Grčkoj, „zaliva se i saksija koja nosi biljku“.

Mislim da za nas Argentina (što znači zemlja srebra, koje opet simbolizuje čistotu) predstavlja našu eparhiju – duhovnu zemlju čistote, zahvaljujući nauci čistog pravoslavnog učenja koja teče od našeg episkopa.

Naših deset radnih konja su deset rukopoloženih sveštenika pod omoforom našeg iskusnog Dijega, tj. našeg vladajućeg arhijereja (ime „Dijego“ potiče od grčke reči „didahi“, što znači „učenje“). Ove godine navršava se 42. godina Njegovog Preosveštenstva u mantiji. Ovaj broj veći je od ukupnog zbira godina pastirskog iskustva nas desetorice kao sveštenoslužitelja u Istinskoj Pravoslavnoj Crkvi. Šta iko od nas ima što bi se moglo uporediti sa iskustvom Njegovog Preosveštenstva?

Golovi argentinske ekipe – lopte smeštene u mrežu – predstavljaju dobro razvijene duše koje su uhvaćene u mrežu krštenja, nakon što su pažljivo vođene poljem duhovnog razvoja: duše spremne da donose plodove u duhovnom životu kao članovi Istinske Crkve.

Tri jednostavna posla radnih konja jesu tri jednostavna posla svih nas sveštenika: 1) braniti gol, tj. starati se o pastvi i misiji poverenoj svakom od nas, 2) osvojiti loptu, tj. pozivati nove duše u Crkvu kroz blagosloveno (a ne samovoljno) misionarenje, i 3) po svaku cenu i što pre dodati loptu Maradoni, tj. po svaku cenu i što pre dovesti te nove duše episkopu, da on odluči kako ih najbolje negovati i razvijati.

Maradona je bio onaj koji je znao kako ne izgubiti loptu dok je vodi niz teren – malo ko je mogao da mu je oduzme – a naš episkop je onaj koji zna kako da zaštiti i duhovno hrani nove duše bolje od bilo koga od nas i, najvažnije, koji nalazi vremena da to čini za svaku osobu koja traži. Ako se ne slažete sa mnom, pozivam vas da se osramotite upoređujući svoje bedno iskustvo sa iskustvom episkopa.

I uopšte, ovde vidim gde mi sveštenici padamo: ne želimo neugledan, često dosadan, težak, nezahvalan posao utemeljenja naših misija i staranja o pastvama koje su nam poverene. Radije želimo slavu misionarenja i tobožnju čast da sami dovedemo nove duše do gola – do primanja u Crkvu. Da li je iznenađenje što gotovo nijedna duša „razvijena“ daleko od Njegovog Preosveštenstva danas nije među nama? Još uvek čekamo tu prvu uspešnu priču…

Padamo zato što nemamo smirenje da prepustimo voljnom i iskusnom arhipastiru da bude odgovoran za izgrađivanje duša umesto nas samih. Radije bismo postigli jedan pojedinačni gol nego ostvarili sto lakih asistencija – ekonomsko ludilo.

Kada opštite sa Presvetom Bogorodicom, kome vas Ona vodi? Hristu. Kada opštite sa svetima, kome vas oni nepogrešivo vode? Hristu. Ko u svoj tvari najviše ljubi Hrista? Njegova Prečista Mati i Njegovi sveti. Kada sveštenoslužitelj privede novu dušu svome episkopu – svojoj živoj ikoni Hrista – koga podražava? Svete. Kada ovo čini, prema Kome pokazuje svoju ljubav i poštovanje? Prema Hristu, Koji je izabrao ovog arhipastira upravo da uobličava duše, pored ostalih blagoslovenih dužnosti.

Ne mogu a da ne povežem ove misli sa čudesnim ulovom ribe iz Jevanđelja. I igrom slučaja, upravo ovaj odlomak iz Jevanđelja otvorio se kada je Sveto Jevanđelje bilo položeno na glavu Episkopa Filareta u času Njegove hirotonije za episkopa.

Poslije toga javi se Isus opet učenicima Svojim na moru Tiverijadskom. A javi se ovako: bijahu zajedno Simon Petar, i Toma koji se zvaše Blizanac, i Natanailo iz Kane Galilejske, i sinovi Zevedejevi, i druga dvojica od učenika Njegovijeh. Reče im Simon Petar: idem da lovim ribu. Rekoše mu: idemo i mi s tobom. Iziđoše i odmah sjedoše u lađu, i te noći ne uhvatiše ništa. A kad jutro dođe, stade Isus na brijegu; ali učenici ne poznadoše da je Isus. A Isus im reče: djeco, eda što imate za jelo? Odgovoriše Mu: nemamo. A On im reče: bacite mrežu s desne strane lađe, i naći ćete. Onda baciše, i već ne mogahu izvući je od mnoštva ribe. Onda učenik onaj koga ljubljaše Isus reče Petru: to je Gospod. A Simon Petar čuvši da je Gospod, opasa se košuljom (jer bješe go), i baci se u more. A drugi učenici dođoše lađicom (jer ne bjehu daleko od zemlje nego oko dvjesta lakata) vukući mrežu s ribom. Kada, dakle, iziđoše na zemlju, vidješe oganj naložen, i na njemu metnutu ribu i hljeb. Isus im reče: donesite od ribe što sad uhvatiste. A Simon Petar uđe i izvuče mrežu na zemlju punu velikijeh riba – sto pedeset i tri; i od tolikoga mnoštva ne prodrije se mreža. Isus im reče: hodite, objedujte. A nijedan od učenika ne smjede da Ga upita: ko si Ti? – znajući da je Gospod. Tada pristupi Isus, i uze hljeb i dade im, tako i ribu. (Jovan 21,1-13)

Petar i apostoli s njim, koji su po svojoj volji izabrali da love ribu, predstavljaju sveštenike koji pokušavaju da razvijaju nove duše i uhvate ih u mrežu krštenja pre nego što razviju veštinu i iskustvo da to čine sami. Njihove prazne mreže posle časova truda kroz noć predstavljaju besplodnost takvog rada.

Hristove reči apostolima, nazivajući ih „decom“ i ukazujući na njihov nedostatak uspeha, predstavljaju nezrelost i ispraznost i taštinu slavoljubivih pastirskih trudova, koji nikada ne izmiču pažnji njihovog episkopa.

Odgovor apostola, „Nemamo“, predstavlja ispovest svom episkopu da ste preduzeli besplodne pastirske trudove bez blagoslova – smiren čin koji Hristos odmah nagrađuje uputstvom da činite arhipastirski odabrana (a ne samovoljno odabrana) pastirska dela sa blagoslovom, po Njegovom sopstvenom nalogu. Položaj Hrista na obali i Njegove usmene pouke predstavljaju neophodnost da episkop zna o delima svog sveštenika i da ih usmerava kako bi uspela.

Jedinstvena mreža koja drži svu ribu predstavlja zajedničku pobedu episkopa i sveštenika u spasenju duše – pobedu koja se uračunava obojici. Mnoštvo ribe predstavlja duhovno izobilje koje donose sveštenici koji rade za svog arhijereja, a ne za sebe. Nepocepanost mreže predstavlja večnu, neotudivu nagradu kako sveštenika tako i njegovog episkopa, koji marljivo sarađuju kao sluga i gospodar. Ribe koje ne mogu pobeći iz mreže predstavljaju dobro vaspitane duše koje ne otpadaju posle krštenja, zahvaljujući njihovom veštom izgrađivanju i razvoju. Izvlačenje ribe na zemlju predstavlja dovođenje novih duša od sveštenika ka njihovom episkopu.

Reč svetog Jovana svetom Petru: „To je Gospod“, predstavlja poznanje Boga (Bogoslova) rođeno iz poznanja sopstvenih grehova („nemamo“), koje poučava revnost (Petra) da čini kako nam episkop kaže, i da činiti tako znači činiti kako Hristos kaže. To što su učenici znali da je Čovek na obali Gospod, predstavlja dušu pastira koji je došao do saznanja da, iako telesno vidi i čuje svog episkopa, duhovno služi Hristu.

Riba i hleb ponuđeni apostolima predstavljaju obećanje Božjeg promisla (hleb) Njegovim sveštenicima koji Mu se pokoravaju, i Njegovo obećanje da će darivati osnaženje i utehu u vremenima potrebe Svojim vernim pastirima (riba predstavlja najviši stepen razrešenja u posne dane).

To što je Petar pokrio svoju golotinju i bacio se u more predstavlja odevanje duše pastira u vrlinu poslušanja, koja mu dozvoljava da pliva u duhovnim vodama ne utapajući se, idući ka nebeskom pristaništu (obali) i ka nagradi za njegove trudove (večnom uživanju u Hristu i plodovima stečenim u njegovom životu), koja ga očekuje kada stigne na obalu (tj. na kraju ovog zemaljskog putovanja).

Bože, daruj mi poznanje mojih grehova, želju za ispovešću i udostoj me da činim plodonosna dela dok mi se ne okonča ovo ograničeno vreme!

Nadam se da će svi sveštenici naše eparhije, uključujući i mene, naučiti da vole da budu radni konji, pre nego što počnemo da se približavamo tome da budemo umetnici.

I želim da svi istinsko-pravoslavni hrišćani poznaju, ljube i služe svoje episkope, i na taj način poznaju, ljube i služe Hrista.

Želeći svima mnogaja ljeta o prazniku naših eparhijskih zaštitnika, Svetih prvovrhovnih Apostola Petra i Pavla.